facebook
 
/////////////////////////////////////////////////////////////////


 W październiku i listopadzie w pięciu europejskich miastach zaprezentowany został wykład performatywny "Polska-scena-wspólnota" poruszający temat różnych tradycji kształtowania polskiego teatru, ze szczególnym uwzględnieniem doświadczenia wspólnotowości.
 
Wzbogacano o sceniczne interakcje wykład wpisuje się w tradycję teatru zaangażowanego społecznie, który rozwinął się równolegle do stylistyk związanych z twórczością wybitnych twórców, takich jak Krystian Lupa, Krzysztof Warlikowski czy Grzegorz Jarzyna.

Jednym z najbardziej niezwykłych osiągnięć rodzimego teatru minionego dwudziestolecia, które nie znajduje odpowiedników w innych krajach, a jednocześnie - wyznaczać może nowe kierunki rozwoju myśli i praktyki teatralnej, są placówki mocno zakorzenione w lokalnych środowiskach mniejszych ośrodków miejskich, współpracujące z mieszkańcami - których zapraszają do przedsięwzięć artystycznych - i pełniące funkcje nie tylko prezentacji przedstawień, ale również - a może przede wszystkim - budowania wspólnotowych więzi wokół doświadczeń wzajemnego uczestnictwa w kulturze. Jest to teatr, porzucający prymat przedstawienia (jako spektaklu oraz reprezentacji świata) na rzecz podnoszenia jakości społecznego życia.

Łączy on w sobie dwie dwudziestowieczne tradycje, nie wchodzące dotychczas w tak ścisłe związki: tradycję placówek zaangażowanych w komentowanie i analizowanie problemów społecznych oraz teatrów-laboratoriów, których główne cele określane są jako samodoskonalenie, podnoszenie jakości indywidualnego i zbiorowego życia. Jest to teatr otwartego laboratorium społecznego, w którym spotykają się ze sobą profesjonaliści i amatorzy, twórcy i widzowie, realizatorzy i wykonawcy, artyści i mieszkańcy miasta, którzy sami stają się artystami Jest on niewątpliwie niedoceniany, z zarazem – wierzymy, że stanowi siłę polskiego teatru i świadczy o jego niepowtarzalności. Wciąż czeka on na swoją opowieść, ujęcie w ramy teoretyczne oraz rozpropagowanie poza granicami Polski.

Dla realizacji zadania wybrany został gatunek performing lecture (wykład performatywny). Jest to nowoczesna forma prezentacji, która łączy w sobie teatralność performansu, proponując zarazem intelektualną pożywkę. W ten sposób zaspokaja zarówno estetyczne potrzeby teatralnej widowni, jak i umożliwia prezentację wybranego zagadnienia. Performing lecture może przybrać charakter manifestu, może być także fascynującym dialogiem z publicznością, należy bowiem do wypowiedzi nastawionych na bliską relację wykonawców z widzami. Gatunek charakteryzuje się niskim budżetem realizacji, nowatorstwem formalny (zazwyczaj towarzyszą mu prezentacje wideo i support dźwiękowy) oraz intelektualną dyscypliną.

Projekt był realizowany od października do listopada 2011 roku w Berlinie, Kijowie, Madrycie, Mińsku i Moskwie.

Polska – scena – wspólnota

"Przypominamy czas, gdy teatr polski nie był rozrywką dla wyedukowanych, ale trzymał temperaturę społecznych nastrojów, był sumieniem i krzykiem ulicy. Przypominamy wspólnotę ludzi sceny i ludzi ulicy - czas, w którym głos elit słuchany był i rozumiany przez tysiące. Zastanawiamy się nad tym, dlaczego doszło do rozłamu społecznego porozumienia. Szukamy nowej drogi do odzyskania tak mocnych więzi w dzisiejszych czasach. Rozmawiamy z publicznością międzynarodową, pokazujemy materiały archiwialne i prezentujemy optymistycznego FAKIRA – nasz lekkoironiczny manifest pragnień i ideałów."

BERLIN – Czerwony Salon Teatru Volskbuhne – 28 X
MIŃSK – Teatr Białoruskiej Dramaturgii – 3 XI
MOSKWA – Teatr Doc – 6 XI
MADRYT – Festival Accion!MAD – 11 XI
KIJÓW - Teatr Dach – 25 XI

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego